Geplaatst op: 29-06-2017

Een Spithilletje...

Er zijn een paar mensen op deze wereld waar ik een grenzeloze bewondering voor koester. Jimmy Spithill staat voor mij boven aan mijn eigen lijst, op heel eenzame hoogte. De man met een naam als een autocoureur staat daar al sinds 2013. Eigenlijk ben ik geen zeil kijker, meer een doener. Daarover later meer. Maar voor Jimmy maakte ik daarom afgelopen dagen maar wat graag een uitzondering. Ik was blij dat ik mocht kijken hoe hij ook deze editie van de America’s Cup een wedgie van epische proportie kreeg van een kleurloze Nieuw-Zeelander. Want juist dan is Jimmy op z’n best.

Een rilling trekt langs mijn ruggengraat als ik weer aan zijn vleeslippen denk die in asynchroon beeld en geluid mijn beeldscherm oplichten. Het geluid is voor Fox Sport blijkbaar minder belangrijk dan het beeld van de persconferenties van de America’s Cup. Dat ligt bij mij anders. Zijn woorden stromen als honing en doen mij even terugverlangen naar een moment dat ik onze Johan Cruijff hoorde oreren. Barcelona had met ik meen 6-0 verloren. Johan sprak na dat pak slaag van jewelste de legendarische woorden: ‘we kunnen nu alleen nog maar kampioen worden’. Doe je ogen maar heel even dicht en je hoort het Jimmy zeggen. Met zijn onwrikbare opgewektheid en het gogme van een winnaar.

Hoe onoverbrugbaar de voorsprong van Nieuw-Zeeland ook leek, tijdens de wedstrijden, in de videoanalyses, in tack duels, boothandeling, dailing downs. Hij wist dat hij zou winnen. Hij verloor nagenoeg elke start. Hij is slechts een enkele keer als eerste bij de eerste ton geweest. Privé lulls, border penalty’s. En toch, het was voor hem touch, go boys. Hij laat niets in de tank, alles gaat op tafel, geen mogelijkheid onbenut want hij heeft een onverwoestbaar vertrouwen in zijn crew. Op de kant en in de boot. En daar kwam weer een re-run van de zoveelste Nieuw-Zeelandse oor wassing.

Ik heb 2 weken driftig mee zitten schrijven. Jimmy was altijd op dreef, zo goed dat ik blij was dat hij ook deze editie de eerste zeven wedstrijden van de acht wedstrijden cadeau gaf aan de All Blacks. ‘We know we can beat them,’ ‘The boys found us some extra speed.’ hier wordt straks geschiedenis geschreven, smulde ik dan. Want wie komt er nu tot twee keer toe terug van zo’n achterstand in zo’n groot toernooi. Dat kan zelfs Barcelona niet. Dit wordt episch, the sequel.

En een Spithilletje doen lijkt zo makkelijk. Positief blijven in de boot. Geen oordeel, alleen maar naar voren kijken, naar kansen. ‘header copy boys’. Een shift gemist, achteraan sluiten en je naar voren zeilen. OCS, ff lijntje dippen en als eerste naar stuurboard. Vlaggetje gepakt, een goede les om niet in de problemen te komen. Mis je een tiende snelheid, een half graadje hoogte, dat is dan het perfecte moment om je kwaliteiten als trimmer te tonen.

Spithill zou van onze zesde plek dan ook niet verblikken of verblozen. Prachtig weer om te zeilen vandaag.  Zesde overall. Well done boys. “Tomorrow you’ll come out swinging and leave nothing in the tank.” En als we ons dan toch smijten met grootheden: “Als je nooit te vroeg bent, bent je altijd te laat.”

Bart Leerling
Team Braassemermeer

Weten of wij een Spithilletje kunnen uithalen?

De wedstrijden van de tweede speelronde in Aalsmeer zijn live te volgen op www.eredivisiezeilen.nl

Met natuurlijk het SAP Livecenter voor live tracking en uitslagen (www.eredivisiezeilen.nl/notice-board/ ).