Geplaatst op: 05-09-2017

Een schaakgrootmeester van naam liet ooit optekenen dat hij bij elke verliespartij een deel van zijn ziel verliest. Verliezen met zeilen is ook zoiets. Maar dan donker.

Ik slaap al dagen slecht. Keer op keer schrik ik wakker van mijn nieuwe demonen, kletsnat. Dit keer werd mij een IQ-test afgenomen, naakt, ten overstaan van een joelende menigte. Bij elk fout antwoord gooiden een groepje betweters een paar van mijn zeilboeken in het water. Jaargangen van de Seahorse, plons. The mind of the sailor, plons. Regels voor wedstrijdzeilen, plons. Als mijn meteoboeken het heldere Veersemeer in gaan, schrik ik wakker.

Eigenlijk kan ik niet tegen mijn verlies, want ik verloor daarvoor te weinig…. Nee, dat moet ik scherper formuleren. Verlies was nooit mijn eindstation. Verlies was de eerste stap naar winst. Ja, gatver wat een tekst, maar het voelde goed. Vergelijk het als het invaren van een header. Je ‘neemt’ je verlies om later met een hefboom het veld te domineren. Echte winnaars verliezen niet, ze investeren in het grotere plaatje.

Maar tijdens de verschillende speelrondes van de Eredivisie vervaagde die stip op de horizon. Zo rond het middaguur van ronde vier van de tweede dag, in Veere had ik maar wat graag remise aangeboden. Ik dacht alleen nog maar, kan Facebook uit? Ik probeerde tijdens de terugrit op de wisselrib telkenmale te analyseren waar we wat anders hadden kunnen doen. Maar niets, er kwam niets. Geen inzicht, laat staan berusting. Wat mij restte was een onrustige blik op de smetteloze, Zeeuwse lucht.

Gelukkig, de emotie van verliezen met zeilen is zo bodemloos dat onze hersenen allemaal handigheidjes verzinnen om toch te blijven drijven. Hoe? We bagatelliseren verlies. ‘Ja het is wel eens rommelig aan boord, maar het blijft maar een spelletje.’ ‘Het is toch gewoon lekker weer?’ Mijn brein verneukt mij met cognitieve dissonantie. ‘We hebben de winst weggegeven. Die zes had eigenlijk een twee moeten zijn, want ik miste maar 1 shift.’ Daarbij is mij geleerd om eindeloos positief te blijven. Want die donkere emotie leidt tot niets. Wat zou Spithil zeggen?

De vraag die mij nu al dagen bezig houdt. Moet ik niet gewoon leren verliezen? Kan ik de ontstane leegte in mijn ziel opvullen met iets? Een mantra wellicht. Of iets lekkers om te eten. Moet ik leren om met opgeruimd gemoed de ondergang tegemoet te treden. Want hoe makkelijk zou dat zijn? Het liefst zou ik schaterlachend met Carlo en de rest van mijn zeilfamilie dit verlies wegdrinken. Grappend en grollend zoals Jan-Willem aan de kant staan gieren van de lach, als ik weer eens een vlaggetje heb gekregen van de  eindbaas.

En dan ineens weet ik het. NEE. Volmondig en vanuit het diepste van mijn wezen. NEEEE.

Ik ga trainen tot de blaren op mijn handen staan. Meer varen, extra lezen, North Sails video’s kijken, wedstrijden analyseren, weerberichten eten, vissen op de Kaag om daar alvast windpatronen op te zuigen, ‘t kan mij niet schelen wat. Ik wil naar het licht. En dat gezeik over schaken en een ziel. Schaken is een spelletje.

Bart Leerling

Team Braassemermeer

PS. Overall staan we nu 8ste.

Almere: 7de

Aalsmeer: 11de

Scheveningen: 5de

Veere: 10de

De Kaag: ……?